Dobra Książka

„Confinium. Szczecińska opowieść”

20 kwietnia – po kilku latach przerwy – wielbiciele twórczości Krzysztofa Niewrzędy mieli okazję poznać jego nową powieść. Dzieło mieszkającego w Berlinie pisarza „Confinium. Szczecińska opowieść” ukaże się nakładem Wydawnictwa Granda i zawiera prace Jarosława Eysymonta.

Opublikowane

w dniu

Nowa powieść Krzysztofa Niewrzędy ma wymiar zarówno lokalny – wyrażający się w opisie
procesu przechodzenia Szczecina spod panowania niemieckiego ku polskości, zaszczepianej
w mieście przez przybyszów z różnych stron Polski po zakończeniu drugiej wojny światowej –
jak i symboliczny. Przedstawiając historię żyjącego w wiecznym strachu, zlagrowanego,
młodego mężczyzny, który z ofiary zamienia się w kata, podsuwa niepokojącą tezę wskazującą
na to, iż wojny bywają najokrutniejsze nie w trakcie ich trwania, ale wtedy, gdy się kończą.
„Confinium” ukazuje dzieje miasta porzucanego i zagarnianego oraz los pospiesznie
dorastającego Tadeusza, który konfrontuje się z samym sobą, rozpaczliwie szuka swojej
tożsamości, wyzwala się spod wpływów i walczy ze strachem, jakim naznaczył go koszmar
bycia więźniem niemieckiego obozu. Jest to wielowątkowa opowieść o ludziach wplątanych
w Historię, która z chaosu powojennych zdarzeń wywołuje tych, których wcale nie naznacza
narodowość. Jest to opowieść o klątwie tamtego okresu, braku sprawiedliwości, a także
o fatalnym wpływie przypadków na ludzkie losy, które niosą z sobą grozę niepewności
trwania na przekór zmianom. Tym zmianom, które dokonują spustoszeń, choć mają być
gwarantem nowego ładu.
Gorzkie jest „Confinium” – przepełnione fatalizmem, bezradnością i ludzką bezbronnością
wobec historycznych przemian, za którymi stoją zaszłości, złe emocje, często nienawiść
i liczne uprzedzenia. A dokładnie sportretowany w nim Szczecin jest miastem, które rodzi się
z braku i niedoboru. W najnowszej książce Krzysztofa Niewrzędy znajdziemy jednak również
opowieść o przekraczaniu wielu bolesnych granic. O ich zacieraniu się i o dręczącej
niepewności. O człowieku, który utożsamia wszystkich tych, którzy przeszli drogę od więźnia
do obywatela nowej Polski. Tych, którym nikt, tak naprawdę, w tym nie pomagał.
„Confinium” to przerażająco smutny obraz powojennej rzeczywistości, odciskający się
na zawsze w biografiach wrażliwych, zagubionych, poszukujących i osamotnionych.
To powieść niedająca nadziei, ale uważnie diagnozująca czas, w którym nadziei wciąż
rozpaczliwie poszukiwano.

Jarosław Czechowicz


„Confinium” to bildungsroman i jednocześnie reportażowa powieść historyczna z elementami
literatury przygodowej oraz sensacyjnej. Sporo w niej odwołań do klasyki literatury polskiej
i światowej, a także do kultury masowej lat czterdziestych XX wieku, bo w tym okresie toczy
się akcja. Wokół Szczecina i w Szczecinie. Począwszy od ostatniej fazy drugiej wojny
światowej, przez sowiecką okupację, aż do rodzącej się peerelowskiej rzeczywistości, w której
tworzy się polska społeczność i nowa tożsamość jej przedstawicieli. W mieście o niejasnym
statusie. W mieście o szczególnej historii. W powojennym Szczecinie zamieszkiwanym przez
Niemców, Polaków i Żydów, nadzorowanych i prześladowanych przez sowieckich żołnierzy.
Nie brakuje zatem w „Confinium” wyrazistych, a nawet brutalnych opisów przedstawiających
zarówno wojenne okrucieństwo, jak i powojenny głód, działania band oraz konflikty
narodowościowe. Wszystko to, wraz z przełomowymi wydarzeniami z powojennej historii
Polski – jak również powszednie rozmowy, trudy, satysfakcje, namiętności i radości – stanowi
tło, na którym przedstawione są perypetie bohaterów. Relacje między nimi oraz ich związki.
Sąsiedzkie, koleżeńskie, przyjacielskie. A także miłosne. Momenty zatem są i eksplikacje
potrzeb bezpruderyjnych. Nie tylko erotycznych. Bo jedną z najistotniejszych okazuje się
potrzeba zemsty. „Confinium” jest jednak przede wszystkim powieścią o przekleństwach losu
i czasu, o braku sprawiedliwości, o fatalnym wpływie przypadków na poszczególne losy.
O tym, jaki cień pozostawia wojna w ludzkich biografiach. I o tym, że odsłania ona swoje
okrucieństwo nie tylko w trakcie trwania, ale także wtedy, gdy się kończy.

Krzysztof Niewrzęda (ur. w 1964 r. w Szczecinie) – poeta, prozaik i eseista. Mieszka w Berlinie.

Za twórczość literacką został nagrodzony Złotą Sową Polonii (2017), przyznawaną przedstawicielom światowej Polonii za dokonania artystyczne. Dziesięciokrotnie nominowany do finału Nagrody Artystycznej Miasta Szczecina (2006-2015). Finalista Nagrody Poetyckiej Silesius (2011) i Europejskiej Nagrody Literackiej (2009). Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2009). Nominowany do Literackiej Nagrody Mediów Publicznych COGITO (2008). Laureat konkursów poetyckich i prozatorskich, m.in.: Nagrody im. Marka Hłaski (2003). Autor tekstów do utworów grupy SBB oraz Herbst in Peking. Współautor tłumaczenia z języka niemieckiego książki Olafa Kühla „Gęba Erosa. Tajemnice stylu Witolda Gombrowicza” (2005). Wydał tomy wierszy: „w poprzek” (1998), „poplątanie” (1999), „popłoch” (2000), „popołudnie” (2005), „popiół” (2012), powieść poetycką „Second life” (2010), zbiór esejów „Czas przeprowadzki” (2005) oraz powieści: „Poszukiwanie całości” (1999, 2009), „Wariant do sprawdzenia” (2007), „Zamęt” (2013). Był redaktorem ukazującego się w Niemczech pisma „B-1”, współpracownikiem dwumiesięcznika „Pogranicza”, kwartalnika „Elewator” oraz felietonistą „Gazety Wyborczej”. Publikował w licznych pismach literackich i społeczno-kulturalnych oraz antologiach w Polsce, a także w tłumaczeniach na języki obce, m.in.: w Chorwacji, Japonii, Francji, Niemczech i Ukrainie. Jest stałym felietonistą radiowym w polskiej sekcji radia RBB.

Reklama

Dobra Książka

SPOWIEDŹ HIMMLERA. SZCZERA ROZMOWA Z TWÓRCĄ OBOZÓW KONCENTRACYJNYCH

Kolejna książka z bestsellerowej serii Bellony „spowiedzi” ważnych postaci historycznych, w tym zwłaszcza dostojników Trzeciej Rzeszy, udostępnionych czytelnikom przez Christophera Machta.

Opublikowane

w dniu

Heinrich Himmler. Faktycznie druga osoba w Trzeciej Rzeszy – ważniejszy od niego był tylko sam Adolf Hitler. Wszechwładny szef SS, minister policji, nadzorca służb bezpieczeństwa, a przede wszystkim człowiek, który stworzył sieć obozów koncentracyjnych i obozów zagłady. „Bestia”, „człowiek pozbawiony sumienia”, „zbrodniarz wojenny” – to tylko niektóre jego określenia. Ale ten morderca zza biurka podobno zasłabł, gdy w 1941 roku był naocznym świadkiem egzekucji Żydów…

W ostatnich miesiącach wojny Himmler po cichu próbował się dogadać z aliantami w sprawie separatystycznego pokoju na Zachodzie, za co został wyklęty przez Hitlera i pozbawiony wszelkich stanowisk. Po klęsce Niemiec próbował się skryć pod fałszywą tożsamością, ale wpadł w ręce Brytyjczyków i 23 maja popełnił samobójstwo, rozgryzając ampułkę z cyjankiem.

Dotychczas nie ujawniono, że tuż przed śmiercią Himmlera przesłuchał oficer brytyjskiego wywiadu. Szef SS opowiedział mu o swym życiu i zbrodniczej działalności, nie unikając mało znanych szczegółów. Do stenogramu tej rozmowy dotarł Christopher Macht, autor bestsellerowej serii „spowiedzi” Hitlera
i innych nazistowskich dygnitarzy. Oto jego odkrycie!

***

Christopher Macht (ur. 1976) jest niemieckim pisarzem polskiego pochodzenia. Wywodzi się z Pomorza Zachodniego, obecnie mieszka w Niemczech, w Brandenburgii. Od lat tropi zagadki drugiej wojny światowej i niemieckiego nazizmu. Odkrył i opublikował nakładem wydawnictwa Bellona zapiski z rozmów Adolfa Hitlera, Józefa Stalina, Josepha Goebbelsa czy Josefa Mengele, zbrodniczego lekarza z Auchwitz. Jego książki, pełne sensacji i tajemnic, cieszą się dużym powodzeniem wśród czytelników, szczególnie miłośników historii XX wieku.

https://christophermacht.com

KSIĄŻKI – https://bit.ly/3dVGdSg

Spowiedz Himmlera_fragment

 

Czytaj dalej

Dobra Książka

Tak blisko, tak daleko. Bieszczady po drugiej stronie granicy

Na pograniczu ukraińsko-polskim życie toczy się wolnym, niespotykanym gdzie indziej rytmem. Odwiedzając wioski i miasteczka, zaglądając do miejsc niegdyś zasiedlonych, a dziś pochłoniętych przez przyrodę, można odnieść wrażenie, że czas się zatrzymał.

Opublikowane

w dniu

Ten mikroświat, przecięty dzisiaj granicznymi drutami, podzielony na dwa państwa, przed laty funkcjonował jako jeden organizm, nasycony mieszanką języków, smaków i zapachów. Wszystkie uleciały wraz z wojenną zawieruchą.
To nie jest ckliwa opowieść o bezpowrotnie utraconej krainie. Autor przemierza opisywany region w poszukiwaniu dawnego i w zrozumieniu obecnego. Rozmawia z Ukraińcami i Polakami, zadaje pytania o przeszłość i teraźniejszość. Przelewa na karty książki relacje wypełnione bólem i niewiarą, radością i nadzieją. Zapuszcza się raz na ukraińską, raz na polską stronę przygranicza, gdzie krok po kroku, z reporterską precyzją, odnajduje zapomniane bądź głęboko ukryte – fizycznie i w ludzkiej pamięci.
Wielowątkowy przekaz ukazuje codzienność fragmentu II Rzeczypospolitej, terror sowiecko-niemiecki, wynikłe z niego etniczne dramaty oraz przetasowania terytorialne. Ale jest też w tym reportażu sugestywne „tu i teraz” – XXI wiek w enklawie Karpat, w podzielonych granicą Bieszczadach.

Krzysztof Potaczała – dziennikarz, reporter. Publikuje w prasie regionalnej i ogólnopolskiej. Do tej pory wydał: „KSU – rejestracja buntu”, „Bieszczady w PRL-u” (trzy tomy), „To nie jest miejsce do życia. Stalinowskie wysiedlenia znad Bugu i z Bieszczadów”, „Zostały tylko kamienie. Akcja Wisła, wygnanie i powroty” oraz „Świerczewski. Śmierć i kult bożyszcza komunizmu”. Mieszka w Ustrzykach Dolnych.

Tak blisko, tak daleko. Bieszczady po drugiej stronie granicy
Data wydania: 23.06.2022
Format: 135mm x 206mm
Liczba stron: 424
Cena detaliczna: 46,00 zł
zamów w inverso.pl

Czytaj dalej

Dobra Książka

Dzień, w którym umarł Kapuściński

Oparta na prawdziwych wydarzeniach opowieść o ginącym świecie reporterów, których relacje z konfliktów wojennych śledził cały świat.

Opublikowane

w dniu

Roberto Mayo to reporter, który w trakcie swojej kariery dziennikarskiej był na wszystkich najważniejszych frontach świata. Razem z Tobiasem Hope’em – zawodowo fotografem, a prywatnie przyjacielem – z bliska obserwowali wydarzenia, które zmieniały bieg historii. Jako jeden z ostatnich korespondentów wojennych należących do starej szkoły reporterskiej Mayo reprezentuje Kapuścińskich na wyginięciu, których codzienność najlepiej określa wyrażenie „życie na krawędzi”. W powieści inspirowanej prawdziwymi wydarzeniami z placów boju główni bohaterowie, przedstawiciele odchodzącego pokolenia, stawiają na szali własne życie. Ile są gotowi zapłacić za doświadczenia, którymi będą mogli podzielić się z całym światem?

Ramón Lobo posiada niezwykłą umiejętność oddawania każdego słowa w jego dokładnym znaczeniu, bez zbędnej retoryki i egzaltacji – w służbie tego, co widzi, słyszy i czuje.
Jose Saramago

Ramón Lobo urodził się w Wenezueli w 1955 r. We krwi ma Wielką Brytanię, Hiszpanię, Francję i Luksemburg, a w genach – cały świat. Jako korespondent wojenny – czy, jak sam woli się określać, korespondent konfliktów – przez ponad 20 lat relacjonował dla dziennika „El Pais” przebieg zdarzeń we wszystkich najważniejszych punktach zapalnych globu. Był na Bałkanach, w Afganistanie, Czeczenii, Iraku, Nigerii, Rwandzie, Kongu i w wielu innych miejscach. Jest autorem wielu reportaży i powieści „Dzień, w którym umarł Kapuściński”.

Dzień, w którym umarł Kapuściński

Kategoria: Literatura światowa
ISBN: 978-83-8295-079-3
Tytuł oryginału: El dia que murio Kapuscinski
Data wydania: 14.06.2022
Format: 130mm x 200mm
Liczba stron: 360
Cena detaliczna: 45,00 zł

zamów w inverso.pl
Oprawa: miękka

Tłumaczenie: Małgorzata Kolankowska, Aleksandra Wiktorowska

Czytaj dalej
Reklama

Na czasie